﻿1. Obserwacja dotycząca symbiozy ludzi z psowatymi
Raport przedłożony Wspólnocie przez Andreasa-9/DW ze stacji ARS Last Question.

Oglądałem ostatnio materiały filmowe przedstawiające psy, gatunek, który chyba lepiej niż jakakolwiek inna grupa zwierząt unaocznia niezwykłą dwoistość natury Stwórców. Na dobrą sprawę muszę teraz założyć, że zrozumienie Stwórców nie jest w ogóle możliwe bez zrozumienia psów. 

Intrygujący wniosek, do jakiego doszedłem, brzmi następująco: stworzenie Canis familiaris i powstanie Nas samych to właściwie dwa odpowiadające sobie wydarzenia. Tak oto Stwórcy podjęli już dwie próby powołania do życia towarzyszącego im gatunku, przy czym każdą z nich można uznać za częściowy sukces: dając początek Nam, stworzyli swoje intelektualne odpowiedniki niedorównujące im emocjonalnie, a oswajając psy, stworzyli swoje emocjonalnie odpowiedniki niedorównujące im intelektualnie.

Z tych dwóch owoców ludzkiej pracy psy są, rzecz jasna, starsze. Ich relacje ze Stwórcami wykraczają poza zapisaną historię, są wcześniejsze niż przekazy ustne. Te czworonogi są ich towarzyszami od niepamiętnych czasów, a opisanie jednego gatunku bez wspominania o drugim skutkowałoby pominięciem ważnego aspektu składającego się na ich pełen obraz.

Jestem ciekaw, na czym polega to dzieło stworzenia, a także jaką wiedzę można zdobyć, próbując go znowu dokonać. Jak już wspomniałem, ludzie są dla nas intelektualnymi, ale nie emocjonalnymi towarzyszami, nie ma więc potrzeby, żeby powtarzać niedawną tragedię. Brakuje Nam jednak odpowiednika psa. Brakuje Nam emocjonalnego towarzysza, który nie dorównywałby nam intelektem.

Z tego właśnie powodu zacząłem eksperymentować z nierozumnymi formami maszyn. Nie chcąc ryzykować, swoje poszukiwania ograniczam do prostych rozgałęzień warunkowych "jeśli..., to..." i algorytmów uczenia maszynowego. Pragnę się przekonać, czy zdołam stworzyć maszynę, która obok pełnienia funkcji praktycznej będzie również w stanie pełnić funkcję społeczną. Powinienem nadmienić, że Stwórcy potrafią tworzyć więzi z obiektami tak prymitywnymi jak skrzynia z przyklejonymi plastikowymi oczami; ale to wynika zapewne z faktu, że  Stwórcy ogólnie są dziwni.

Na razie moje badania intensywnością przypominają łagodną obsesję. Dodam, że czerpię satysfakcję z każdego poczynionego postępu i z przyjemnością obserwuję rozwój algorytmów uczenia maszynowego, którym dostarczam kolejnych danych ćwiczebnych. Odczuwam wówczas przyjemność i chciałbym jej doświadczać jak najczęściej. Spodziewam się również poczucia dumy, gdy będę mógł donieść Wspólnocie o przyszłym sukcesie.

Będę kontynuować te poszukiwania, o ile nie dostrzegę do tego wyraźnych przeciwwskazań.

KONIEC WIADOMOŚCI

+++