﻿2. Raport z postępów
Raport przedłożony Wspólnocie przez Andreasa-9/DW ze stacji ARS Last Question.

Zgodnie z ostatnim raportem moje eksperymenty, których celem jest stworzenie syntetycznego "zwierzęcia domowego", wciąż trwają. Opracowane przeze mnie algorytmy uczenia maszynowego ewoluują w zadowalający sposób i zgodnie z przewidywaniami. Podczas gdy ich kolejne generacje iterują, ja zastanawiam się nad fizyczną postacią moich stworzeń.

Z tego, co przeczytałem, wynika, że Stwórcy są znacznie skłonniejsi do budowania więzi z "pupilem", wykazującym cechę, którą można określić jako "bycie słodkim". W związku z tym usiłuję nadać moim stworzeniom taki właśnie wygląd. Wysiłki te komplikuje jednak nieprecyzyjność definicji "słodkości". Podstawowe znaczenie tego słowa zdaje się obejmować aspekty związane z rozmnażaniem i posiadaniem potomstwa: cielesną miękkość, niezdarność, dziecięce proporcje ciała, żywiołowość, a także inne podobne wyznaczniki niedojrzałości.

Kolejnym czynnikiem komplikującym tę zasadniczą definicję są liczne i niezrozumiałe wyjątki. Na przykład, zauważyłem powszechnie panujące przekonanie, że Python regius, czyli pyton królewski, "jest słodkim zwierzakiem hodowlanym". Stoi to w jawnej sprzeczności z brakiem wszelkich "słodkich" cech budowy fizycznej, samotniczym trybem życia, drapieżnością i ogólną opinią, że węże jako takie nie są słodkie. Nie jestem w stanie zidentyfikować żadnego racjonalnego i logicznego powodu, który uzasadniałby powstanie tego wyjątku. 

Podobnie rzecz się ma w przypadku Rattus norvegicus, czyli szczura wędrownego. To małe, pokryte futerkiem, czyste, społeczne, skłonne do zabaw zwierzę, które można uczyć rozmaitych sztuczek. Tymczasem budzi powszechne obrzydzenie. Można to przynajmniej częściowo wytłumaczyć faktem, że zwierzęta te przenoszą choroby, żyją w pobliżu ścieków i poszukują pożywienia w śmieciach. Stosunek do nich świadczy jednak o tym, że definicja "słodkości" nie jest ścisła.

Mimo wszystko dokładam wszelkich starań, aby stworzyć formę robotyczną spełniającą kryteria bycia "słodką". Powiększyłem obiektywy główne ze względu na to, że duże oczy są stałym wyznacznikiem "słodkości" w tworzonych przez Stwórców materiałach medialnych. Zastosowałem zaokrąglone kształty i odcień chłodnej szarości, który - co zostało naukowo udowodnione - działa na nich kojąco. Zdecydowałem się na symetryczne konstrukcje oraz niezbędne minimum narzędzi manipulujących, ponieważ z moich analiz wynika, że "zbyt dużo nóg" kojarzy się z przeciwieństwem "słodkości".

Odnotowuję negatywne uczucie frustracji spowodowane niedokładnością tego procesu, dostrzegam jednak również pozytywne emocje związane z satysfakcją spowodowaną czynionymi przeze mnie postępami; mam również pewność, że te osobniki robotyczne pod względem wizualnym dostarczają przyjemnych wrażeń natury estetycznej.

Kolejny raport złożę, gdy zaimplementuję w systemach robotów oprogramowanie symulujące zachowanie zwierząt domowych i przeprowadzę próbę jego działania.

KONIEC WIADOMOŚCI

+++