﻿Wpis 2: do bladego świtu

Chang jest zdania, że mi odbiło. Powiedział: "Floyd, chcesz, żebyśmy znaleźli igłę w kolorze słomy na polu pełnym stogów siana". Odparłem, że przynajmniej mamy się czym zająć. W końcu jakąś misję mieć trzeba, no nie? Nie błądzisz w życiu bez sensu, tylko wyznaczasz sobie cel i do niego dążysz. 

Przynajmniej Chef i Brown byli po mojej stronie. Blondie...

No cóż, zacytuję go: "Skoro daliśmy dupy na jednej planecie, dlaczego mielibyśmy prawo zniszczyć kolejną?". Odpowiedziałem mu, że uczymy się na błędach. Chyba go nie przekonałem, ale ostatecznie pogodził się z przegraną i zaszył się w swojej kabinie z lekturą.

Może podróż w poszukiwaniu Edenu to uganianie się za kosmicznym wiatrem w gwiezdnym polu, ale przynajmniej przyświeca nam cel. Chang i Brown przytaknęli, gdy to stwierdziłem. Chef zaczął gderać, że nim ruszymy dalej, powinniśmy zwolnić i zaopatrywać się we wszystko co możliwe podczas każdego postoju, ale mi odpowiada nasze bieżące tempo. Dzięki temu zostawiamy w tyle resztę statków z Ziemi, które podążyły za nami. Dotarła do nas dziwna wiadomość z hiperprzestrzeni, która w skrócie brzmi: wiele załóg zeszło na złą drogę. Podobno niektórzy się stoczyli, inni zamienili się w zwyrodnialców, a niektórzy nawet postradali zmysły. 

Podróż w mało popularnym kierunku i zaopatrzenie się w niezbędne rzeczy, nim ją rozpoczniemy? To bezpieczne rozwiązanie. Jeżeli zyskamy odpowiednią przewagę, schronimy się gdzieś i zbudujemy satelitę przeczesującego głęboki kosmos. Chang ma rację – nie możemy liczyć na to, że natkniemy się na Eden. To my musimy go szukać.

Ale najpierw jeszcze kilka skoków...

++KONIEC WPISU++
