﻿Wpis 3: cała naprzód

Nadal uważam, że Chang jest zbyt... sam nie wiem. Chyba zbyt ostrożny. Podejrzewam, że byłby zadowolony dopiero wówczas, gdybyśmy wypchali statek po brzegi połową kosmosu, choć pewnie i tak miałby obawy.

Wyjaśniłem mu, że im dłużej przebywamy w jednym miejscu, tym większe ryzyko, że pojawi się ktoś o niekoniecznie przyjaznych zamiarach. Im szybciej się przemieszczamy, tym będziemy bezpieczniejsi. Powiedział, że nic nam nawet po stuprocentowym bezpieczeństwie bez prętów energii.

Spytałem go, ile ich mamy. Odparł, że piętnaście. To dużo, więc się nie martwię.

Ale wreszcie wyszło na jego. Podczas postoju zbudowaliśmy stację badawczą i Chang osobiście wydobył każdą grudkę minerału, do której dotarła kapsuła górnicza. I tak narzeka. Nie wnikam. Trochę tu pobędziemy, nim teleskop zakończy pomiary. Pewnie do tego czasu ogołocimy cały ten system.

Liczę jednak, że unikniemy opóźnień. Przyznaję: mój pośpiech częściowo wynika z faktu, że chcę, aby nasza załoga przeszła do historii jako ta, która odkryła Eden. Kronikarze nie odnotowują imion tych, co byli drudzy. Ja chcę tam dotrzeć PIERWSZY.

Ale Blondie nadal mnie wnerwia. Cały czas mówi o "dorobku ludzkości", o tym, że byliśmy "bronią masowej zagłady", i że nie mamy prawa zrobić tego kolejnej planecie. Brown stwierdził, że nie mamy prawa dopuścić do śmierci milionów ludzi. Będą z tego kłopoty, a najgorsze w tym wszystkim jest to, że i tak nic nie poradzę, bo nie mam innej załogi poza tą. Nie ma na pokładzie żadnego rozjemcy. Czworo z nas uważa, że powinniśmy znaleźć Eden, a jedno jest przeciwnego zdania.

Na koniec powiedziałem Blondiemu, że stanie się to, co się stać musi. "Ktoś wcześniej czy później dotrze do tego cholernego celu", stwierdziłem. "Więc równie dobrze my możemy to zrobić".

Znowu czyta w swojej kajucie. Może lektura go uspokoi.

++KONIEC WPISU++
