﻿Wpis 5: wielka przygoda

Tu statek "Call Me Crazy", dziennik kapitana... ostatni wpis.

...Boże, to będzie bolesne wyznanie. Zaszliśmy tak daleko, a teraz...

To ja jestem wszystkiemu winien. Mimo dotychczasowych wydarzeń nadal ufałem Blondiemu. Nigdy bym nie pomyślał, że on...

Odkryliśmy Eden.

Urzeka pięknem. Zawsze się zastanawiałem, jak wyglądała Ziemia, zanim obróciliśmy ją w ruinę. Błękit, zieleń i biel. Mam nadzieję, że tę planetę potraktujemy lepiej. Że czegoś się nauczyliśmy.

Ale jeśli tego słuchacie, nie muszę mówić, jak tu jest. Gratulacje: i wam udało się odkryć Eden. Jesteśmy gdzieś tutaj. I mam nadzieję, że jeszcze tli się w nas życie. 

Cieszyliśmy się jak dzieci i wrzeszczeliśmy z radości jak szaleni, gratulując sobie sukcesu, gdy nagle zapanowała ciemność. Gdy sprawdziliśmy ładunek... Okazało się, że padliśmy ofiarą zwykłego sabotażu. Brown o mały włos z miejsca nie wyrzucił Blondiego przez śluzę powietrzną. Gdy byliśmy pogrążeni we śnie, ten bydlak wywalił w przestrzeń połowę prętów energii, a potem sfałszował manifest ładunkowy. Chang pewnie to odkrył i przyparł go do muru... cholera. Powinienem gruntownie sprawdzić magazyn.

I to by było na tyle. Tak oto możemy pomachać energii na do widzenia. Coś jak przerwa w dostawie prądu. Tylko że na amen. Ten system obfituje we wszystkie potrzebne zasoby, ale... nie zdołamy ich przetworzyć bez energii. Tyle kryształów na wyciągnięcie ręki, tylko że światła zgasły, a maszyny nie zaczną działać... i nie ma choćby śladu po wraku, z którego moglibyśmy coś pozyskać.  Skończyło nam się paliwo, a do najbliższej stacji benzynowej mamy jeszcze świat drogi.

Blondie w ogóle nie poczuwał się do winy, po prostu sobie stał święcie przekonany, że wyświadczył nam wielką przysługę. Że dopiero co ocalił świat. Zadowolony z siebie palant.

Chef przeszukał jego kabinę. Okazuje się, że Blondie jest członkiem Kultu New Haven. Ci szurnięci sekciarze uważają, że Bóg czeka na nas w Kosmosie i że już nigdy nie powinniśmy wrócić do życia na powierzchni planet, gdyż zostaliśmy wykluczeni z Edenu. Pamiętacie książkę, w której tak się zaczytywał? To zbiór kazań Wizjonera Abla. 

Członek załogi robił sobie pranie mózgu tuż pod naszym nosem.

Ale i tak nas nie powstrzyma. Schodzimy na ląd. Przecież nie możemy zostać na pokładzie bez zasilania. Temperatura powietrza spada. 

Blondie mówi, że chce zostać. A ja nie mam nic przeciwko. Zresztą w wahadłowcu i tak są tylko cztery miejsca. Poradzę sobie bez widoku tego zdradzieckiego gnojka na co dzień, dopóki musimy tu być.

Może się hibernować lub zamarznąć na śmierć, mam to gdzieś. Po prostu nie chcę go więcej widzieć.

W każdym razie... To chyba sygnał SOS. Jeżeli ktoś słucha tego wpisu: być może nadal tu jesteśmy i czekamy na ratunek. Znalezienie nas może być trudne, bo póki co nie jesteśmy w stanie zbudować kolonii. I szczerze powiedziawszy, stanie się cud, jeśli unikniemy śmierci głodowej, o postawieniu radiolatarni nie wspominając.

Ale i tak lepiej podjąć ryzyko niż umrzeć tutaj z zimna. Mam nadzieję, że się zobaczymy, gdy nas znajdziecie, nieznajomi.

A na razie...

Tu Floyd Pierce, kapitan jednostki HSS "Call Me Crazy". Bez odbioru.

++KONIEC DZIENNIKA++