﻿Wpis 6: kraj Nod

Wpis w dzienniku pokładowym okrętu „Call Me Crazy” – uzupełnienie. Mówi Blondie.

„Wygnawszy zaś mężczyznę i kobietę, PAN postawił na wschód od ogrodu Eden anioła, któremu dał płomienisty miecz obracający się we wszystkie strony, aby strzegł drogi do drzewa życia”.

Prorocy Kościoła mnie wynagrodzą. Teraz to ja jestem płomienistym mieczem. Ustrzegłem drogi wiodącej wstecz. Jednak tym samym zdradziłem dobrych ludzi, którzy pokładali we mnie wiarę. Muszę z tym żyć. Muszę okazać skruchę. Muszę... się wyspowiadać.

Wybacz mi, Ojcze, bo zgrzeszyłem.

Świat pod nami to nie Eden. To nic więcej jak tylko pokusa. Prorocy przez wiele lat poznali niejedną z nich. Bądź co bądź, obecność tlenu, roślinności i wody w stanie ciekłym to zaledwie kilka spośród wielu warunków, jakie planeta musi spełnić, aby można ją było uznać za nadającą się do życia dla ludzi. Pochodzimy z Ziemi, a nie stąd.

Pierce, Chef, Brown i Chang zginą kilka sekund po wylądowaniu. Anafilaksja. Wystarczy nabrać w płuca powietrza z obcymi pyłkami, żeby wydać na siebie wyrok śmierci. Wolałbym, żeby tak nie cierpieli. Dobrzy z nich ludzie, nie zasługują na taką śmierć, ale...

Gra idzie o coś ważniejszego. Czym jest życie czworga w porównaniu z duszą całej ludzkości?

A jednak... czuję się winny, mimo że uchroniłem nasz gatunek przed regresją. Jeśli ktoś uważa cię za swego przyjaciela i towarzysza, a ty przez cały czas go okłamujesz... jeśli prowadzisz go na śmierć... cóż, Pan sprawił, że odczuwamy ból, który zadajemy innym. Nawet jeżeli mamy ku temu słuszne powody.

Położę się już. Być może Pan mnie wynagrodzi, a ty, kimkolwiek jesteś, czytający te słowa, pobłogosławisz mnie i pozwolisz mi żyć. Chyba że twoim zadaniem jest wymierzyć sprawiedliwość w Jego imieniu. Zabić mnie za to, że dopuściłem się zdrady.

Tak czy owak, przyjmuję twój osąd.

++KONIEC DZIENNIKA++

