﻿Wpis 3: zdecydowane serce i niezłomna wola

Pierwszy kontakt. Nadal nie mogę uwierzyć, że faktycznie do tego doszło. Odkryliśmy pierwszy namacalny, niezbity dowód istnienia cywilizacji pozaziemskiej: statek kosmiczny.

Niestety jednostka okazała się porzucona i nie stwierdziliśmy obecności załogi. Zaczęliśmy snuć teorie na temat wyglądu pasażerów, opierając się na zastanym umeblowaniu. Doszliśmy do wniosku, że użytkownicy tego statku nie mogli przypominać ludzi. Anderson jest zdania, że być może to czworonożne istoty. 

Bezskutecznie usiłujemy oszacować wiek tego wraku. Bo jak zabrać się za datowanie artefaktu z innej planety? Nie da rady! Na pokładzie znaleźliśmy zbyt mało materii organicznej umożliwiającej datowanie radiometryczne. Zresztą nawet gdybyśmy mieli dość materiału, nie dysponujemy żadnym punktem odniesienia osadzonym w świecie obcych! Ten statek może sobie liczyć nawet tysiące lat. Dziesiątki tysięcy! Jego budowniczowie mogą już od dawna nie żyć. Kto wie? Może apokalipsa przytrafia się wcześniej czy później każdemu gatunkowi.

Natomiast w gęstym mroku dostrzegliśmy jedno źródło światła. Dosłownie. Jeden jedyny artefakt, zasilany i sprawny atrybut obcej technologii. Dwóch astronautów nie dałoby mu rady: musieliśmy przymocować go do wahadłowca i przyholować do "Mary Shelley". Teraz jest już z nami, na pokładzie. Nie mamy zielonego pojęcia, od czego zacząć. W każdym razie damy z siebie wszystko. A nasze "wszystko" jest najwyższej jakości.

Właśnie, skoro o tym mowa... Niczego się nie dowiem, jeśli będę dalej biadolić do mikrofonu, prawda? Do dzieła, Park: nauka wzywa.

++KONIEC WPISU++
