﻿Wpis 1: słysząc płacz moich dzieci

Wiem, że powinno być mi głupio. Teraz jestem przecież wyjątkową szczęściarą. Na Ziemi nadal głodują miliony ludzi, a ja jestem tutaj. Bezpieczna... Przynajmniej do pewnego stopnia. Albo przynajmniej jeśli już umrę śmiercią głodową, to tylko z powodu własnej głupoty, czego wielu może mi w tej chwili pozazdrościć.

Lubię też ekipę, z którą pracuję. Victor, Hamilton, Cutter, Sandy… póki co naprawdę się dogadujemy. Cutter to w sumie zrzęda, a Sandy musiała być świadkiem rzeczy, o których woli nie rozmawiać, ale jak na razie dopisują nam dobre nastroje, które sprzyjają udanej współpracy. Aktualnie wszyscy śpimy w jednej sali i Hamilton chrapie jak niedźwiedź, więc z utęsknieniem czekam na moment, gdy znajdziemy trochę czasu na zbudowanie oddzielnych kabin...

Ale tak między nami mówiąc... Jego nocne charkotanie to akurat najmniejszy problem. Już... już od dawna nie było mi tak dobrze.

Pierwszym i najważniejszym etapem budowy statku jest nadanie mu nazwy. Zdecydowaliśmy się na kosmicznego wędrowca, "Starfarer”. I mamy nadzieję, że z taką ksywką zalecimy naprawdę daleko. Na razie... nie możemy się dogadać, czym się tak właściwie zajmiemy. Victor i Sandy uważają chyba, że ze względu na Założycieli Haven powinniśmy na serio poświęcić się poszukiwaniom Edenu.

Ja z kolei myślę, że najpierw powinniśmy zadbać o siebie. Jeżeli będziemy się wspierać, współpracować z innymi załogami szukającymi domu i zachowamy ostrożność, poradzimy sobie. I może po drodze znajdziemy Eden!

A jeśli nam się nie uda... zadowolę się tym, że mam gdzie spać i co jeść. Nie dbam ani o sławę, ani o przygodę. Dom mi wystarczy.

Póki co jednak wrócę do budowy statku. Czeka nas jeszcze sporo pracy, nim stanie się w pełni funkcjonalną jednostką.

++KONIEC WPISU++
