﻿Wpis 5: światło w drodze do domu

Byłam do tego stopnia zajęta, że zapomniałam o prowadzeniu mojego dziennika. I wygląda na to, że ten wpis będzie ostatnim. Mam na głowie zbyt wiele rzeczy i popełniłabym błąd, dodając sobie kolejną. Mimo wszystko jednak... ta krótka historia zasługuje na zakończenie.

Nawiązaliśmy nowe znajomości. To wersja w telegraficznym skrócie. 

*śmiech* A w zasadzie zbytnie uproszczenie.  Tylko jak niby miałabym upchnąć całe mnóstwo przygód w jednym wpisie? Uratowaliśmy tyle istnień, pakowaliśmy się w tarapaty tyle razy... Tyle było dni, gdy śmierć dosłownie zaglądała nam w oczy... a niektórych z nas ze sobą zabrała.

Straciliśmy Cuttera. Dostał udaru. Choć mogło pójść gorzej, bo o mały włos nie padł ofiarą handlarzy niewolników. W naszej flocie jest mnóstwo osób, które nie wylizałyby się z odniesionych ran, gdyby nie Cutter, który je załatał.

Dobrze słyszeliście: wspomniałam o flocie. Teraz są już nas dziesiątki. Autentyczna karawana ziemskich rozbitków. Musieliśmy rozpocząć selekcję kandydatów do naszego grona. Zbyt wiele załóg okazało się handlarzami niewolników, piratami, sekciarzami... Trudno jest spojrzeć głodującemu w oczy i odesłać go z kwitkiem, ale muszę dbać o setki istnień, które zapracowały sobie na miejsce w naszym konwoju. Setki istnień, które trzeba wyżywić. Nie stać nas na miłosierdzie. 

Szkoda, że nie możemy postępować inaczej. Może pewnego dnia to się zmieni.

Zamierzam... przekazać ten dziennik jednemu z tych desperatów. I kto wie, może wieść się rozniesie. Damy sobie radę z piratami i może gdzieś tam są wędrowcy, którzy nie potrzebują zapomogi. Tacy, którym jakoś się udało.

A może to wy? Jeżeli możecie na coś się przydać i pomożecie wykarmić resztę, utrzymując przy tym flotę "w powietrzu"? Może wówczas znajdzie się dla was miejsce w naszej karawanie.

Koniec końców to nie ściany czynią dom, tylko serce.

Tu Emily Lopez, kapitan niezależnego okrętu cywilnego "Starfarer". Bez odbioru.

++KONIEC DZIENNIKA++
