﻿Koniec nie nastąpił z wielkim hukiem. Żadnej pompy, żadnego nuklearnego grzybka. On się do nas... skradał. 

Wszystko zaczęło się w XXI wieku. Ludzkość dokonała wówczas wielkiego postępu, ale poczyniono również nieodwracalne szkody, w tym wiele takich, które były niezauważalne. Gdy wymarły populacje owadów, uszczerbku doznały uprawy i bioróżnorodność, a w ślad za nimi ucierpiały ekosystemy w każdym zakątku świata. Zanim zdołaliśmy ograniczyć emisję dwutlenku węgla, będące w niedoborze drzewa nie były już w stanie wchłonąć jego nadmiaru. 

W efekcie lata stały się gorętsze, a zimy wyraźnie mroźniejsze. Każdego dnia wymierały tysiące gatunków i gdy spieraliśmy się co do przyczyny i rozwiązań problemu, było nam ze sobą coraz bardziej nie po drodze.  Niedawni sojusznicy przeistaczali się w zaciekłych wrogów. Narody zaczęły się rozpadać. Potężne instytucje stanowiące fundamenty Internetu, globalnego handlu, skoordynowanego przepływu dóbr oraz wszelkich innych rzeczy, bez których ludzie nie wyobrażali już sobie życia... runęły niczym domek z kart.

Głód, choroby i wojna sprawiły, że XXII stulecie okazało się jeszcze krwawsze od XX.

Zdolności adaptacyjne są jednak niezaprzeczalnym przymiotem ludzkości. Gdy słońce zamieniło ziemię w wyjałowioną skorupę, wynaleźliśmy termoregulator. A gdy uprawa roli stała się niemożliwa, opracowaliśmy propagatory. Udoskonaliliśmy recykling, coraz skuteczniej identyfikowaliśmy nowe źródła energii... i mimo to każde kolejne remedium okazywało się spóźnione. Krążyło dużo żartów na temat wielkich korporacji technologicznych i ich haseł. "Rozwiązanie z wczoraj już jutro".

Choć przecież nie my zniszczyliśmy świat. Ale to my sprawiliśmy, że nie był w stanie pozostać środowiskiem, w którym ludzka cywilizacja zdołałaby przetrwać w niezmienionym stanie. Zbyt wiele miejsc pogrążyło się w feudalnej tyranii lub sprowadziło na siebie głód, lub po prostu przestało nadawać się do życia wskutek zmian klimatu. 

W całym tym upadku nigdy jednak nie zrezygnowaliśmy z planów eksploracji kosmosu. Nie zabrakło rzecz jasna malkontentów: że w ten sposób marnujemy bezcenne zasoby, że wydane pieniądze i poczynione wysiłki mogłyby posłużyć rozwiązaniu problemów na Ziemi... Teraz jednak zdaje się, że to być może właśnie przestrzeń kosmiczna okazała się jedyną inwestycją ludzkości, która się opłaciła. 
