﻿Wpis 1: tam, dokąd zaniesie nas wiatr

Dziennik osobisty, pierwszy wpis. Tu Michael Raymond, kapitan kosmicznej łajby "Tranquility".

Pytam siebie, czy powinno być mi głupio, że tak się cieszyłem na widok znikającej w oddali Ziemi? Pewnie już nigdy jej nie zobaczę. I pies ją ganiał. Same były z nią kłopoty. Delikatnie mówiąc. 

I na pewno nie będzie mi brakować hodowania bydła tylko po to, żeby głodujący uchodźcy je kradli i zarzynali. Ci kretyni wybili wszystkie reprodukcyjne sztuki, więc zabrakło krów, no i jedzenia... Daję głowę, że na końcu pozjadali jeden drugiego.

Ale... "Tranquility" wypada blado w porównaniu z moim ranczem. Będę tęsknić za bezmiarem nieba i wiatrem smagającym twarz. Na bank. I będzie mi naprawdę brakować mojej psiny...

Trudno się mówi. Najważniejsze, że żyję, że mamy jedzenie i dobrą załogę... Nie obchodzi mnie, że Katie chce spać obok rdzenia zasilającego, albo że Glass w kółko czyta Biblię, jakby chciał ją wykuć na pamięć. 

A Sam? Nigdy nie obczajałem kobity tak, jak Sam gapi się na swój karabin. Dał mu nawet imię, dziwak jeden. Ale fajnie, że mogę na niego liczyć.

Ruszymy po prostu tam, dokąd nas wiatr poniesie, i spróbujemy jakoś przeżyć. Nie my pierwsi spróbujemy sprawdzić, gdzie leży nowa granica. Nie my pierwsi i nie ostatni. Łatwo nie będzie, ale... damy radę.

++KONIEC WPISU++

