﻿Wpis 5: nigdzie nam się nie spieszy

No i sprzedaliśmy te silniki.

I chyba koszę więcej kasy niż kiedykolwiek na Ziemi. Nadal nie mam tyle miejsca co na ranczu. Tutaj nie kupię nieba za żadne pieniądze. Ale przynajmniej dorobiliśmy się – uwaga – baru. Z prawdziwą gorzałą. I to DOBRĄ!

Takie małe wspomnienie tego, co utraciliśmy. Tych najmilszych rzeczy. I ludzie z całego wszechświata zlatują się po to, żeby tego posmakować i trochę kupić. Nie wnikamy, co oferują w zamian: spluwy, rudy, żarcie... Na pokładzie handlowym jest koleś, który sprzedaje tylko szafy grające i automaty do gier. Że nie wspomnę o wszystkich usługach, które są dostępne tylko na miejscu, np. obcinanie kudłów czy odrobina "miłości"... 

Każdy może robić co chce – ważne, żeby stacja miała z tego dolę. Fajnie jest. Jak w domu. 

W galaktycznej przestrzeni wokół miejsca nie brakuje. I dużo odległych zakątków nie ma takiego centrum jak nasz "Tranquility". Założę się, że wcześniej czy później ktoś założy stację handlową gdzie indziej, no a potem... Ludzie zawsze albo handlowali, albo urywali sobie łby.

W każdym razie życzę im powodzenia. Przychodzi mi do głowy kilka miejscówek w sam raz na dobrze prosperującą stację... Ale teraz pociągnę jeszcze kilka łyków tej owocowej brandy, a potem odwiedzę Vivienne i jej dziewczyny, żeby dały mi... ekhm... ich słynnych naleśników. *rechot*

Tu mówił kapitan Michael Raymond, dyrektor Centrum "Spokój". Szerokiej drogi.

++Koniec dziennika++
