﻿Günlük 3: Cesurca Gitmek.

Hâlâ Chang'in çok… Bilmiyorum. Sanırım tedbirli olduğunu düşünüyorum. Sahip olabileceğimiz her şeyi elde edene kadar mutlu olacağını sanmıyorum ve o zaman bile muhtemelen somurturdu.

Ona söyledim; bir yerde ne kadar uzun süre kalırsak, birileriyle karşılaşma olasılığımız o kadar artar ve onların dost canlısı olacağının garantisi yok. Ne kadar hızlı hareket edersek o kadar güvende oluruz. Enerji çubuklarımız biterse tüm bu güvenliğin faydasının olmayacağını söyledi.

Bizde kaç tane olduğunu sordum. On beş dedi. Bu çok fazla, bu yüzden endişelenmiyorum.

Yine de şansını yakaladı. Durduk, o araştırma istasyonunu kurduk ve kapsüllerin ulaşabileceği her kayayı o bizzat çıkardı. Hâlâ şikâyet ediyor ama her neyse. Teleskop kendi işini yaptığı için bir süre burada olacağız, bitmeden önce muhtemelen tüm bu sistemi silip süpürebiliriz.

Umarım yine de çok uzun sürmez. İtiraf etmeliyim ki acelemin bir kısmı, Eden'ı bulan ilk mürettebat olarak tarihe geçmek isteyişim. Tarih kitapları ikincileri hatırlamaz. Oraya İLK giden olmak istiyorum.

Blondie bana hâlâ acı veriyor. “İnsanlığın sicili” ve nasıl bir “kitlesel yok oluş olayı” olduğumuzu ve bunu ikinci bir gezegene nasıl yapmaya hakkımız olmadığını tartışıp duruyor. Brown, milyonlarca insanın ölmesine izin verme hakkımız olmadığını söyledi. Sorun olmaya başlıyor ve en kötü yanı, tek bir takımda olduğum için bunu düzeltmek için hiçbir şey yapamıyorum. Gemide tarafsız bir üçüncü şahıs yok, dördümüz Eden'i bulmamız gerektiğini düşünüyor ve birimiz ise bulmamamız gerektiğini.

Sonunda ona kaçınılmaz olanla yüzleşmesini söyledim. "Birileri o lanet şeyi ilk bulan olacak" dedim. "Bu biz de olabiliriz."

Yine ranzasında okuyor. Umarım bu onu sakinleştirir.

++GÜNLÜK GİRİŞİ SONU++
