﻿Günlük 2: Korkusuz ve bu sayede güçlü.

Dünya'yı geride bırakmak… Sandığım kadar kolay değildi. Sonuçta orası evimiz. İnsanlığın beşiği, her ne kadar havaya uçmuş ve harap olmasına rağmen. Bir veda partisi düzenledik… Fletcher'ın aslında paylaşmaktan memnun olduğu bir şişe viski vardı. İyi bir viski değil ama uzun zamandır içtiğim ilk alkol.

Orada durduk ve vedalaştık ya da… Yani, denedik. Kuzey Amerika'nın batı kıyılarında bir yerlerde bir parlama gördüğümüzde hâlâ kadeh kaldırmaya karar vermeye çalışıyorduk sanırım. Bir nükleer bomba. Kaliforniya'da nükleer bomba atmaya değecek bir şey kaldığını hayal etmek zor ama...

Anderson'ın kadehi "aşağıdaki o zavallı lanet ruhlar" içindi ve bu kadardı. Hipersürücüyü ayarladık ve ayrıldık.

Birkaç sistem üzerinden atladık, sadece bulabildiklerimizi kazmak için durduk. Diğer gemileri rahatsız etmedik. Kimi mürettebatın yozlaşarak korsanlığa veya köleliğe yöneldiğine dair hikâyeler duyduk. Biz akademisyeniz, savaşçı değil. Dikkat çekmemek en iyisi.

Bir düzine sıçramadan sonra özellikle umut verici bir sistem bulduk. Bir sürü kaynak, daha fazlasını elde etmek için çok uzak olmayan, görünürde başka bir geminin olmadığı... Bir oylama yaptık ve küçük bir gözlem istasyonu inşa etmeye karar verdik. Chase ve Ray bir teleskop tasarladı ve sonra buna çok uygun bir isim buldu: “Big Exoplanet and Anomaly Survey Telescope” veya B.E.A.S.T. “Frankenstein”ın yazarının adını taşıyan bir gemi için çok uygun.

Hiçbirimizin beklemediği şey bir anomaliyi ne kadar çabuk bulacağıydı. Bir şeyi nerede bulacağımızı söylemeden önce onu kısmen açmamız gerekti. Dürüst olmak gerekirse bu değerler hiç mantıklı değil. Böyle veriler üretecek bir doğa olayı kesin olarak aklıma gelmiyor…

Bu da elbette zihni, doğal olmayan bir fenomeni hayal etmeye yönlendirir ancak hiçbir insan gemisi de bu tür değerler üretemez.

Bu şey olabilir mi…?

++GÜNLÜK GİRİŞİ SONU++
