﻿Günlük 2: Beni Küçük Düşürmeye Çalışıyorlar

Yemek yemeli ve nefes almalıyız. Suyun olmaması, ne yemek ne de hava olması anlamına gelir. Bu yüzden buz asteroitlerini takip edeceğiz.

Ya da gemiyi ayakta tutacak alet ve yapı taşlarımız tükendiğinde metal asteroitleri takip ederiz veyahut enerji çubuklarımız tükendiğinde güç kristallerini...

Mesele şu ki ihtiyacımız olan şeylerin olduğu yere gidersek iyi oluruz. Basit, değil mi?

Evet, basit. Bu, bir grup başka insanın da düşündüğü anlamına gelir ve sanırım bazıları yapabileceğini de düşünmüştü...

Hepimizin nasıl hâlâ hayatta olduğunu bilmiyorum. Ucuz atlattık, kıl payıyla. O füze vurduğunda Sandy hâlâ hidroponik bölümünde olsaydı… Veya Hamilton bu kadar iyi bir nişancı olmasaydı… Veya Cutter çok iyi bir cerrah olmasaydı…

...Başardık. Dört adam öldürmek zorunda kaldık ama başardık. Sonra isimlerini bilmesek de onlar için bir cenaze töreni düzenledik. Bizi öldürmeye çalışan korsanların yasını tuttuk... Kendimi savunduğum için neden bu kadar suçlu hissediyorum?

Kıyametin bizi bir araya getireceğini, hepimizi aynı yöne çekeceğini ummuştum. Bilirsin. Sanırım ebeveynlerimin örneğinden ders almadım. Sahip olduklarını kendilerine sakladılar ve kimse ile paylaşmadılar… Ve sonunda, bir kalabalık kapıyı kırdı ve hepsini aldı.

Kilit noktanın paylaşmak olup olmadığını merak ediyorum. Aptalca bir şekilde değil. Kendimizi aç bırakmaktan bahsetmiyorum ve Tanrı biliyor ya, yetiştirme yataklarını yeniden inşa etmek ve yeni mahsuller dikmek zorunda olduğumuz birkaç gün için bu durum oldu olacak…

Ama demek istediğim… Eğer biri sana aç karnıyla gelirse ve sen onu beslersen, o zaman bu bir borç ya da bir bağdır. O zaman yanında olurlar. Arkadaşın olurlar.

Olanlara rağmen inancımı kaybetmek istemiyorum. Bu galaksinin hepimiz için yeterince büyük olduğuna inanmak zorundayım. Dünya değildi, fakat…

...İnanmak zorundayım.

++GÜNLÜK GİRİŞİ SONU++
