﻿Son; bir patlama, bir fanfar, hatta bir nükleer ateş topu ile gerçekleşmedi. Sadece… Bize doğru sessizce yaklaştı.

21. yüzyılda başladı. İnsanlık o yüzyılda büyük ilerlemeler kaydetti ama zaten çok fazla hasar verilmişti ve çoğu da belli olmuyordu. Böcek popülasyonu çöktüğünde hem gıda ürünleri hem de biyolojik çeşitlilik zarar gördü. Bunlar olmayınca dünyanın her yerindeki ekosistemler zarar gördü. CO2 emisyonlarımızı kıstığımızda fazlalığı tutmak için çok az ağaç vardı.

Sonuç, daha sıcak yazlar ve daha dondurucu kışlardı. Her gün binlerce türün soyu tükendi, sebep ve çözümler üzerinde tartışırken de birbirimizden uzaklaştık. Eski müttefikler sert rakipler hâline geldi. Milletler dağıldı. İnterneti, küresel ticareti, tam zamanında teslimatı ve İnsanlığın yaşamak için bağımlı olduğu diğer tüm şeyleri destekleyen büyük yapılar… Hepsi dağıldı.

Açlık, hastalık ve savaş, yirmi ikinci yüzyılı yirminci yüzyıldan daha kanlı hâle getirdi.

Yine de insanlık uyum sağlama konusunda her zaman iyiydi. Güneş toprağı kavurduğunda termal düzenleyiciyi, mahsuller başarısız olduğunda yetiştirme kapsüllerini icat ettik. Geri dönüşümde, yeni enerji kaynakları bulmada daha iyi olduk… Ama olmamız gereken yerden her zaman bir adım gerideydik. İnsanlar büyük teknoloji firmaları ve sloganları hakkında şakalar yapardı. "Dünün çözümü yarın."

Dünyayı yok ettiğimizden değil ama insan uygarlığını olduğu gibi sürdürmeyi kesinlikle imkânsız hâle getirdik. Çok fazla yer, feodal tiranlığa düştü ya da yanlış yönetilerek kıtlığa sürüklendi veya iklim değiştikçe düpedüz yaşanamaz hâle geldi.

Her şeye rağmen uzay araştırmalarından asla vazgeçmedik. Elbette şikâyetler vardı: Gittikçe daha değerli hâle gelen kaynakların israf olduğu, tüm paranın ve çabanın gerçekten sorunun çözümü için harcanabileceği… Şimdi ise uzay, belki de şu ana kadar yaptığımız tek iyi yatırımmış gibi görünüyor.
