﻿Günlük 1: Rüzgâr nereye, biz oraya

Kişisel günlük, ilk kayıt. İyi gemi Tranquility'den Kaptan Michael Raymond konuşuyor.

Acaba Dünya'dan kurtulmuş olmama sevindiğim için kendimi suçlu hissetmeli miyim? Muhtemelen bir daha asla göremeyeceğim, çok şükür. Her yer... Rahatsız ediciydi, en kibar şekliyle.

Sırf hepsinin çalınması ve açlıktan ölmek üzere olan mülteciler tarafından katledilmesi için çiftlikteki sığırlarımı özlemeyeceğim kesin. Aptallar damızlık sığır bırakmadı, yani daha fazla inek yok, daha fazla yiyecek yok... İddiaya girerim sonunda birbirlerini yemeye başlamışlardır.

Yine de… Tranquility'nin çiftlikten tam olarak bir farkı yok. Büyük açık gökyüzünü, yüzüme çarpan rüzgârı özleyeceğim kesin ve köpeğimi de gerçekten özleyeceğim...

Ama ne olursa olsun yaşıyorum. Yemeğimiz ve iyi bir mürettebatımız var... Katie'nin güç çekirdeğinin yanında uyumak istemesi veya Glass'ın ezberlemeye çalışıyormuş gibi aynı İncil'i tekrar tekrar okumaya devam etmesi beni ilgilendirmez.

Peki ya Sam? Bir kadına asla Sam'in tüfeğine baktığı gibi bakmadım. Hatta garip olan, o lanet şeye isim bile vermiş olması. Benim tarafımda olduğu için mutluyum.

Sanırım tabiri caizse rüzgârın bizi götürdüğü yere gideceğiz, bir yaşam sürmek için elimizden gelenin en iyisini yapacağız. Yeni bir sınır yaratmayı deneyen ilk insanlar biz değiliz. Son da olmayacağız. Kolay olmayacak ama… Yapabiliriz.

++GÜNLÜK GİRİŞİ SONU++
